چرا پس من بزرگ نمی شم

یادمه از همان عنفوان کودکی همیشه باغ و اینا ک می رفتیم موقع برگشتن،

کثیف ترین

لجن ترین

گِلی ترین

و... ترین آدم من بودم

پسرا هم انقدر خودشونو کثیف نمی کردن ک من می کردم

واسه همین همیشه ب خودم قول می دادم ک از دفعه ی بعد

می شینم پیش مامانم

مثل دخملای خوب

و هر کاری ک اون کرد منم می کنم تا انقدر کثیف نشم

اممـــّـــــــمما....

وقتی می رم خونه ی خالم اینا و در می زنم ک منو راه بدن توو

چون خیلی طول می دن

از دیوار می پرم توو حیاط

و خودم خودم رو مثل خانووما راه می دم توو

امروز هم ک دارم با یکی از آقایون یونیکس حرف می زنم

واسه خودم دنده عقب گرفتم

پــــــــَـــــــــرت شدم توو  باقالیا

اون : مانتوت جـــــِـــــــرررر خورد

بله ، از کمر تا پایین دقیقا !

شانس آوردم کاپشن ی ذره بلندمو پوشیده بودم

فکر کنم 40 یا 50 سانت تا زانوهام فاصله داشت

گفتم ک ی ذره بلند !

موقع برگشتن ب خونه هم سوار اتوبوس شدم

توو ایستگاه

اول خط

ی آشنایی رو با آقای راننده اشتب زدم

بهش بلیت می دم

توو دلم می گم : حیف ِاین جوونا نیست میرن راننده اتوبوس می شن

اوونم عاقل اندر دیـ ــوانه منو نگاه می کنه

خوب ک دقت می کنم می بینم

بــــــــــَـــ....ــه  علی آقا !

فقط اوون مونده بود ک بدونه من شوتم !

دیـ ــوونهَ س این دختره بابا

خــُـله

بزرگ هم نمی شه

نمی دونم چرا هر کاری می کنم نمی تونم مثل خانوم بزرگا باشم

دوست دارم هنوز هم مثل عنفوان کودکیم برم توو کوچه فوتبال بازی کنم

ولی من دیگه بزرگ شدم

عمرا